Και εμένα τι με νοιάζει;

του Χρήστου Σταυρακάκη από το RProject

Η νεολαία μπροστά στο νέο Ασφαλιστικό.

Όποτε γί­νε­ται οποια­δή­πο­τε συ­ζή­τη­ση γύρω από το «ασφα­λι­στι­κό», υπάρ­χει μια τάση να συν­δέ­ε­ται απο­κλει­στι­κά με το «συ­ντα­ξιο­δο­τι­κό», με τέ­τοιο τρόπο ώστε οι νέοι και οι νέες να νιώ­θουν ότι δεν τους αφορά η συ­ζή­τη­ση για το ύψος και το είδος των συ­ντά­ξε­ων. Όμως το «ασφα­λι­στι­κό» αφορά το σύ­νο­λο της κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης που πε­ρι­λαμ­βά­νει τόσο τις συ­ντά­ξεις όσο και την ια­τρο­φαρ­μα­κευ­τι­κή πε­ρί­θαλ­ψη και τις κοι­νω­νι­κές πα­ρο­χές. Και η επερ­χό­με­νη αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­ση επι­διώ­κει να αλ­λά­ξει ρι­ζι­κά το μο­ντέ­λο του συ­στή­μα­τος κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης με πολύ σο­βα­ρές συ­νέ­πειες για τη νε­ο­λαία.

Το έν­στι­κτο

Αυ­θόρ­μη­τα η σκέψη που κυ­ριαρ­χεί στα μυαλά των νέων είναι: «Κι εμένα τι με νοιά­ζει; Αφού δε θα πάρω σύ­ντα­ξη ποτέ». Αυτό το «έν­στι­κτο» δυ­στυ­χώς είναι σωστό και αυτή η εξέ­λι­ξη πρέ­πει πάση θυσία να απο­τρα­πεί. Ήδη από τη μνη­μο­νια­κή με­τάλ­λα­ξη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και την απο­δο­χή από το κυ­βερ­νών κόμμα του νε­ο­φι­λέ­λευ­θε­ρου μο­νό­δρο­μου των μνη­μο­νί­ων, καλ­λιερ­γεί­ται σε όλη την κοι­νω­νία ‒και ει­δι­κά στη νε­ο­λαία‒ μια γε­νι­κευ­μέ­νη διά­θε­ση «μειω­μέ­νων προσ­δο­κιών». Τόσο μειω­μέ­νων που ένας μι­σθός των 700 ευρώ με πλήρη ασφά­λι­ση για έναν/μία νέο/α μπο­ρεί να θε­ω­ρεί­ται πο­λυ­τέ­λεια και μια αξιο­πρε­πής σύ­ντα­ξη μα­κρι­νό και άπια­στο όνει­ρο.

Αυτό το αυ­θόρ­μη­το έν­στι­κτο ανα­δει­κνύ­ει ακρι­βώς την ανά­γκη οι νέοι και οι νέες να αγω­νι­στού­με ενά­ντια στην αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­ση του ασφα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος και όχι να οδη­γη­θού­με στην αδια­φο­ρία ή/και την πα­ραί­τη­ση. Και το νέο ασφα­λι­στι­κό σύ­στη­μα μπο­ρεί να πλήτ­τει άμεσα τους νέους επι­στή­μο­νες (μη­χα­νι­κούς, δι­κη­γό­ρους, για­τρούς), αφορά όμως το σύ­νο­λο των νέων και τους όρους με τους οποί­ους θα ερ­γα­ζό­μα­στε για τα επό­με­να χρό­νια.

Οι νέοι επι­στή­μο­νες στο «από­σπα­σμα»

Οι κλά­δοι των μη­χα­νι­κών, των δι­κη­γό­ρων και των για­τρών είναι αυτοί που πλήτ­το­νται άμεσα και με σκλη­ρό τρόπο από αυτά που προ­βλέ­πει το νο­μο­σχέ­διο (μέχρι στιγ­μής) με ση­μα­ντι­κή αύ­ξη­ση των ασφα­λι­στι­κών ει­σφο­ρών, οι οποί­ες, προ­στι­θέ­με­νες στην ήδη βαριά φο­ρο­λο­γία, μπο­ρούν συ­νο­λι­κά να μειώ­σουν το ει­σό­δη­μα των ερ­γα­ζο­μέ­νων έως και 45%! Αυτό συ­νι­στά ου­σια­στι­κά δή­μευ­ση σχε­δόν του μισού ει­σο­δή­μα­τος, χωρίς να δια­σφα­λί­ζε­ται μια αξιο­πρε­πής ια­τρο­φαρ­μα­κευ­τι­κή πε­ρί­θαλ­ψη (η τρα­γι­κή κα­τά­στα­ση των δη­μό­σιων νο­σο­κο­μεί­ων βα­ραί­νει ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο), πόσο μάλ­λον μια αξιο­πρε­πής σύ­ντα­ξη.

Ει­δι­κά για τους νέους επι­στή­μο­νες, οι οποί­οι ερ­γά­ζο­νται με τους χει­ρό­τε­ρους όρους επι­σφά­λειας και σε πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις με κα­θε­στώς «ημι­νό­μι­μης» ερ­γα­σί­ας (π.χ. μισά έν­ση­μα), η κα­τά­στα­ση που θα δια­μορ­φω­θεί θα είναι πολύ χει­ρό­τε­ρη. Και εδώ υπάρ­χουν δύο σο­βα­ρά προ­βλή­μα­τα.

Το πρώτο έχει να κάνει με τη γε­νι­κευ­μέ­νη αύ­ξη­ση των ασφα­λι­στι­κών ει­σφο­ρών λόγω της επαγ­γελ­μα­τι­κής ιδιό­τη­τας (και συμ­με­το­χής στον αντί­στοι­χο σύλ­λο­γο/επι­στη­μο­νι­κό φορέα) ακόμα και όταν τα ει­σο­δή­μα­τα είναι μη­δε­νι­κά. Εάν ένας μη­χα­νι­κός είναι άνερ­γος αλλά είναι μέλος του ΤΕΕ και του ΤΣΜΕ­ΔΕ, για το υπουρ­γείο Ερ­γα­σί­ας θε­ω­ρεί­ται ότι παίρ­νει τον κα­τώ­τα­το μισθό και κα­λεί­ται να πλη­ρώ­σει τις αντί­στοι­χες ει­σφο­ρές. Η κυ­βέρ­νη­ση προ­ω­θεί μια ιδιό­τυ­πη «κα­τάρ­γη­ση της ανερ­γί­ας», κα­λώ­ντας και τους ανέρ­γους να πλη­ρώ­σουν αντί να δια­σφα­λί­σει ένα αξιο­πρε­πές επί­δο­μα και τις απα­ραί­τη­τες κοι­νω­νι­κές πα­ρο­χές.

Το δεύ­τε­ρο πρό­βλη­μα αφορά τις σχέ­σεις ερ­γα­σί­ας και το πώς αυτές θα επη­ρε­ά­ζουν τις ασφα­λι­στι­κές ει­σφο­ρές. Το νο­μο­σχέ­διο προ­βλέ­πει ότι για μη τυ­πι­κές σχέ­σεις ερ­γα­σί­ας οι ει­σφο­ρές θα ανέρ­χο­νται σε πε­ρί­που 38,5% των απο­δο­χών των ερ­γα­ζο­μέ­νων. Και αν σκε­φτού­με ότι η πλειο­ψη­φία των νέων αν­θρώ­πων δεν έχει στα­θε­ρές σχέ­σεις ερ­γα­σί­ας, αυτό θα απο­τε­λεί οι­κο­νο­μι­κή εξό­ντω­ση για το σύ­νο­λο σχε­δόν των νέων επι­στη­μό­νων και όχι μόνο.

Μια ζωή στην επι­σφά­λεια και τη μαύρη ερ­γα­σία;

Η προη­γού­με­νη ρύθ­μι­ση για τις μη τυ­πι­κές σχέ­σεις ερ­γα­σί­ας δεν αφορά μόνο τους νέους επι­στή­μο­νες αλλά το σύ­νο­λο των ερ­γα­ζο­μέ­νων, συ­νε­πώς και το με­γα­λύ­τε­ρο κομ­μά­τι της νε­ο­λαί­ας. Βέ­βαια, κα­νείς δεν μας έχει πει ακόμα τι θα γίνει με τους/τις χι­λιά­δες νέους/ες που δου­λεύ­ουν «μαύρα», χωρίς έν­ση­μα, χωρίς ασφά­λι­ση, χωρίς δι­καιώ­μα­τα. Το σί­γου­ρο είναι ότι το νο­μο­σχέ­διο Κα­τρού­γκα­λου δεν δίνει κα­νέ­να κί­νη­τρο ασφά­λι­σης στη νε­ο­λαία, με ολέ­θριες συ­νέ­πειες τόσο για εμάς όσο και για το ίδιο το ασφα­λι­στι­κό σύ­στη­μα.

Οι νέοι επι­στή­μο­νες οδη­γού­νται στο να πε­τά­ξουν τις επαγ­γελ­μα­τι­κές τους άδειες στο κα­λά­θι των αχρή­στων για να γλι­τώ­σουν από την επερ­χό­με­νη ει­σο­δη­μα­τι­κή λε­η­λα­σία και είτε να ανα­ζη­τή­σουν «μαύρη ερ­γα­σία» (μάλ­λον άσχε­τη με το αντι­κεί­με­νό τους), είτε να μεί­νουν άνερ­γοι, είτε να με­τα­να­στεύ­σουν. Από την άλλη, επι­χει­ρεί­ται η μο­νι­μο­ποί­η­ση ενός κα­θε­στώ­τος ερ­γα­σια­κής ανα­σφά­λειας για τη νε­ο­λαία, δη­μιουρ­γώ­ντας μια στρα­τιά ανα­λώ­σι­μων και «ευ­έ­λι­κτων» ερ­γα­ζο­μέ­νων.

Ένα με­γά­λο κομ­μά­τι νέων που ήδη ερ­γά­ζε­ται επι­σφα­λώς ή «μαύρα» δεν θα μπο­ρεί να αντέ­ξει οι­κο­νο­μι­κά τις νέες ει­σφο­ρές που έρ­χο­νται να βα­ρύ­νουν σε μια πολύ σκλη­ρή και αντι­κοι­νω­νι­κή φο­ρο­λο­γι­κή πο­λι­τι­κή, ενώ και ένα τμήμα που μπο­ρεί να απο­λαμ­βά­νει κά­ποια στοι­χειώ­δη ερ­γα­σια­κά δι­καιώ­μα­τα εξω­θεί­ται κι αυτό στην ανα­σφά­λι­στη ή επι­σφα­λή ερ­γα­σία ώστε να μπο­ρέ­σει να επι­βιώ­σει.

Κάτι τέ­τοιο δίνει στην ερ­γο­δο­σία το ελεύ­θε­ρο να διευ­ρύ­νει και να μο­νι­μο­ποι­ή­σει την υπάρ­χου­σα ερ­γα­σια­κή ζού­γκλα, τη στιγ­μή που οι ερ­γο­δο­τι­κές ει­σφο­ρές θα αυ­ξη­θούν κατά το σκαν­δα­λώ­δες 1%! Η νέα γενιά οδη­γεί­ται στον κοι­νω­νι­κό κα­νι­βα­λι­σμό για να μπο­ρέ­σει να βρει ένα με­ρο­κά­μα­το. Και αν το βρει, δεν θα έχει ούτε ερ­γα­τι­κά και ασφα­λι­στι­κά δι­καιώ­μα­τα, ούτε ια­τρο­φαρ­μα­κευ­τι­κή πε­ρί­θαλ­ψη, ούτε κοι­νω­νι­κές πα­ρο­χές. Αυτό, προ­ο­πτι­κά, θα ση­μά­νει τη μεί­ω­ση των πόρων των ασφα­λι­στι­κών τα­μεί­ων και συ­νε­πώς χα­μη­λό­τε­ρες συ­ντά­ξεις για τους μελ­λο­ντι­κούς συ­ντα­ξιού­χους.

Οι επι­λο­γές που μας δί­νουν είναι είτε η «μαύρη ερ­γα­σία» και η ανα­ζή­τη­ση κά­ποιας ιδιω­τι­κής ασφά­λι­σης, είτε η ανερ­γία, είτε η με­τα­νά­στευ­ση. Εμείς οφεί­λου­με να γυ­ρί­σου­με την πλάτη σε αυτές τις επι­λο­γές και να δώ­σου­με μαζί με τους ερ­γα­ζό­με­νους μια με­γά­λη μάχη για να μπλο­κά­ρου­με το νέο Ασφα­λι­στι­κό που θα βάλει τα­φό­πλα­κα σε κάθε προ­ο­πτι­κή μας για ένα μέλ­λον με αξιο­πρε­πή ερ­γα­σία και δι­καιώ­μα­τα. Δεν μπο­ρού­με και δεν πρέ­πει να συ­ναι­νέ­σου­με (έστω διά της σιω­πής και της αδια­φο­ρί­ας) στην υπο­θή­κευ­ση όχι μόνο της δικής μας γε­νιάς αλλά και των μελ­λο­ντι­κών γε­νε­ών στο όνομα των μνη­μο­νια­κών μο­νο­δρό­μων.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο